Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Πολύχρωμες Zακέτες

Το μόνο δώρο τώρα πια που απ’ τα Χριστούγεννα ζητώ… 


Στίχοι: Αθηνά Σπανού
Μουσική: Γρηγόρης Πολύζος
Ερμηνεία: Πολυξένη Καράκογλου


Να γίνω σκόνη που ο αέρας παντού τη σκορπάει
Στο παραμύθι ο ήρωας που πάντα νικάει
Σε ένα βράδυ όλο τον κόσμο να τον κατακτήσω
Με ένα χάδι ένα θαύμα απόψε να ζήσω…

Για μια στιγμή μέσα στο χρόνο να νικήσω
Με τα φτερά που’χω σμιλέψει να γυρίσω
Και να μικρύνω να χωράω σ’ όλες τις τσέπες
Μες τις δικές σου τις πολύχρωμες ζακέτες…

Κοντά σου μαμά να βρεθώ…
Το μόνο δώρο τώρα πια που απ’ τα Χριστούγεννα ζητώ…

Να γίνω πάλι ένα παιδί που όνειρα κάνει
Κλείνει τα μάτια κι ότι πιστεύει μπορεί και το φτάνει
Σε μια παλάμη ο,τι έχω ζήσει γραμμές πια μετράει
Σε μια ρυτίδα το άγγιγμα σου απόψε χωράει…

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Δάκρυ

 Μη περιμένεις να σε βρει το κάρμα του ηφαιστείου. Θα σε πλανά ο στρόβιλος της ξεχασμένης γης...
Αποτέλεσμα εικόνας για δακρυσμενα ματια

Θρηνολογώ τον ύμνο μου μες στης ζωής τον ξύπνιο μου και νευροξυπνώ το κύμα της
αγριεμένης μου ορφάνιας στον πηγεμό του πουθενά. Δεν θέλω χάρες ψεύτικες τοξίνες πλανεμένες που κλέβουν από τις στιγμές στο δειλινό γερμένες. Θέλω καθάρια όνειρα, έχω αυλοπορεία που φτάνει πέρα απ την αυγή ξημέρωμα αγγέλων.
Πάνω στη σχάση τ΄ ουρανού πελέκησα το ουρλιαχτό του μίσους.
Γεράκι αν δεν γεννήθηκες στου αετού τη νιότη μη περιμένεις μάταια ανθρώπου συλλογή. Τα πληγωμένα σου φτερά δεν θα μπορούν ν΄ αντέξουν το ράγισμα του δειλινού σε άλλους… ουρανούς. Μη περιμένεις να σε βρει το κάρμα του ηφαιστείου .
Θα σε πλανά ο στρόβιλος της ξεχασμένης γης. Θα ΄ρθει η κατάρα να σε βρει και θα χαλάσεις τη γιορτή τη δήθεν τη στημένη.
Μα πάλι το δηλητήριο θα΄ρθει να σε λυτρώσει ν' αντέξεις το χαμόγελο που σέρνεις στη …φυγή.


Δήμητρα Nortigo

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Συνείδηση



Έμοιαζε σαν εκκλησία χωρίς πιστούς... Αναδύεται τώρα ξανά από τη λησμονιά...
 Αποτέλεσμα εικόνας για συνειδηση


Συνείδηση των πράξεων επίγνωση
Η έννοια της βαθιά χαμένη τώρα κάπου στη λήθη
Ασήκωτο το βάρος της στου κάθε ανθρώπου τη ζήση

Θεωρίες πολλές και μελέτες ψάχνουν γι’ αυτή
Τη βγάζουν από τη σκόνη και τις αράχνες που είχε συντροφιά
Έμοιαζε σαν εκκλησία χωρίς πιστούς
Αναδύεται τώρα ξανά από τη λησμονιά

Κάποιοι δε τη θέλουν είναι  επικίνδυνη λένε πολλοί
Τι θέλουν στο πυρ και στην άβυσσο
Είναι στο υποσυνείδητο όμως κι έρχεται χωρίς να σε σκεφτεί
Τύψεις κουβαλάει σε ένα πόλεμο άνισο

Μοιάζει με στοιχειωμένο σπίτι που μέσα του πετούν οι Ερινύες
Σε βαθύ πηγάδι τη θέλουν ερμητικά κλειστό
Δε μπορεί να ξεφύγει κανείς  όμως από το βάσανο αυτό
Γιατί θέλει από σένανε θυσίες

Θα έρθει την ώρα που δε θα το περιμένεις
Η καμπάνα της θα χτυπήσει στη φρίκη της στιγμής
Τότε πρέπει να σκεφτείς τι έκανα τότε, τι κάνω τώρα

Αν την απεμπολήσεις θα βρεθείς στο χείλος του γκρεμού
Πνιχτή κραυγή θα γίνει στα όνειρα σου
Και λαβύρινθος χωρίς  ελπίδα επιστροφής
Θα σε στήσει στο ικρίωμα και θα ακούς τις ιαχές του όχλου
Γι’ αυτό πάψε να την αγνοείς ,είναι κάτι δικό σου και πρέπει να το πολεμήσεις

Γιατί είναι φορτίο ασήκωτο και θα σε λυγίσει
Μέχρι και τους κραταιούς ώμους του Άτλαντα θα μπορούσε να συντρίψει
Γι ‘αυτό ανάσυρε τη από τη λήθη και θα δεις η ψυχή σου θ`ανανήψει.


Αντώνης Μινάρδος
(Από την ποιητική συλλογή 'Φανέρωση ψυχής')



               

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Λατρευτό μου ρόδο

Μα στίχους γράφω όμορφους γι’ αυτό θα σε κερδίσω...
Αποτέλεσμα εικόνας για Αγαπη τριανταφυλλο


Είμαι με σε γοητευμένος
Σφόδρα όπως λεν ερωτευμένος
Μου΄δειξες τη χάρη σου
Θέλω την αγάπη σου
Αχ μικρή μου περιστέρα
Για σε όλα τα πάθη μου τώρα τα κάνω πέρα

Άμα δε σε δω έστω και μια στιγμή αγωνιώ
Νομίζω ότι χάνω το μυαλό
Σε σκέφτομαι να ράβεις με τα μικρά σου δαχτυλάκια
Κι εγώ να σου στέλνω μικρή μου χίλια και δυό φιλάκια
Ζωγράφος ήθελα να ήμουν να σε απαθανατίσω
Μα στίχους γράφω όμορφους γι’αυτό θα σε κερδίσω

Λαμπερό χρυσό μου αστέρι
Το θεό παρακαλώ κοντά μου να σε φέρει
Έλα και μην αργείς γλυκιά μου οπτασία
Το ξέρεις πως εγώ για σένα γίνομαι θυσία
Και να μου στέλνεις μήνυμα να σε περιμένω στην πλατεία
Και γω πετώ στα ουράνια από την ευτυχία

Και από τότε περπατάμε τη ζωή μας χέρι χέρι
Έχουμε το δικό μας αστέρι
Μια μεγάλη αγκαλιά ένα φιλί και ένα χάδι
Κι η κάθε μέρα μας  με όνειρο μοιάζει
Κι εγώ κάθομαι με τις ώρες να σε καμαρώνω
Όμορφο λατρευτό μου ρόδο.

Αχ λατρευτό μου ρόδο, αχ λατρευτό μου ρόδο.




ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΝΑΡΔΟΣ
Από την Ποιητική Συλλογή 'Όνειρα Ερωτικά'

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Στις όχθες του Αχέροντα


Κι η μάνα του θανάτου να κλαίει τα κρίματά του...
Αποτέλεσμα εικόνας για αχέροντας νεκρομαντείο

Στις όχθες του Αχέροντα
στα μαύρα του τα δάση
να κλαίει είδα ο Θεός
στου φεγγαριού τη χάση

Να κλαίει και του θανάτου
γελάει κι η καρδιά του...

Να κλαίνε οι χήρες κι οι ορφανές
να κλαιν κι οι μυροφόρες
να κλαιν κι οι μάνες δίχως γιους
ωχρές και μαυροφόρες

Κι η μάνα του θανάτου
να κλαίει τα κρίματά του...


Γιώργος Γκρίλης

Eδώ Πολυτεχνείo... 2017

 Ψωμί Παιδεία Ελευθερία...
Επίκαιρα θα είναι για καιρό…
 Αποτέλεσμα εικόνας για Eδώ Πολυτεχνείo

Σαρανταένα χρόνια τώρα
ήρθε της σύνταξης η ώρα
γι αυτούς που προχωρήσαν

Νοέμβρης, Νομικής ταράτσα
νεανικά ήταν τα μπράτσα
που σπρώξανε τα τάνκς

Άλλοι μικρόφωνα αρπάξαν,
και τα Ερτζιανά ταράξαν
εκεί Πολυτεχνεία ...

Εδώ όμως Βαλκάνια!
πολιτικά   ζιζάνια
που τ΄όνειρο  ξηλώσαν

Κι΄ έμεινε  η δόλια η σημαία
να φέρεται απ’ τη νεολαία
το ξεπλυμένο μπλε…

Στάλες αίματα γεμάτη
δάκρυα  έρχονται στο μάτι
και θύμησες πικρές

Στους νέους  να θυμίζουν
οι σφαίρες δεν γυρίζουν
που πέσανε εκεί

Μολότοφ  θεατρίνες
φωτίζουν τις βιτρίνες
χορεύουν οι φωτιές

Άλλοι αντάλλαξαν το αίμα
με βίλλες και με ψέμα
και πέντε μερσεντές

Ψωμί Παιδεία Ελευθερία
επίκαιρα είναι και τα τρία
και θάναι για καιρό…


Γιώργος Μακριδάκης

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Αφοπλισμός



Ανήμπορος τη φλόγα να φουντώσει...


 Αποτέλεσμα εικόνας για φουρτουνα

Οι λέβητες
σβηστοί από καιρό
πανιά και ξάρτια ξεχαστήκανε
σ’ αλλοτινούς καιρούς.

Κι αν έρχονται φουσκονεριές
ανίκανος ο θερμαστής
κι ανήμπορος
τη φλόγα να φουντώσει

γέρος κι αυτός
όπως και μεις

γέρος και κουρασμένος.


Δημήτρης Α. Δημητριάδης