Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Η μπαλάντα του τροβαδούρου (Για τον Κ.)

Έκαψε την καρδιά του κι έπαψε να πετά...
 Αποτέλεσμα εικόνας για μελαγχολία μπαλαντα κιθαρα

Αγκάλιαζε στα χέρια του το μπράτσο, το κορμί της
κι ήταν η αναπνοή της
στα δάχτυλα φωτιά
Τις μουσικές, τους στίχους του αυτή μόνο τα ξέρει
κι ό,τι έχει υποφέρει
σ’ εκείνη τραγουδά

Την πλάτη της στο στήθος του ακούμπαγε για χρόνια
κοιμόταν στα σεντόνια
που ξάπλωνε αυτός
Κι ήταν το προσκεφάλι του όταν δεν τραγουδούσε
τ’ αστέρια όταν κοιτούσε
άδειος και σιωπηλός

Κάποια φορά αγάπησε - κι αυτή στη μοναξιά της
τον ένιωθε κοντά της
για μι’ άλλη να πονά
Την άφησε απ’ τα χέρια του, άνοιξε τα φτερά του…
Έκαψε την καρδιά του
κι έπαψε να πετά

Μια νύχτα κρύα κι άγρυπνη τύλιξαν στ’ όνειρό του
σαν φίδια τον λαιμό του
οι ατσάλινες χορδές
κι έμεινε η κιθάρα του γυμνή να περιμένει,
παλιά αγαπημένη,
τραγούδια κι αγκαλιές


Γιώργος Γκρίλης

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

ΜΥΣΤΗΡΙΟ Η ΜΟΝΑΞΙΑ



Ένας κόμπος σου κλείνει το λαιμό σαν να παλεύεις με τον ωκεανό...
 Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΟΝΑΞΙΑ
 

Παράξενος που είναι ο κόσμος
Όταν είναι βράδυ και νοιώθεις τόσο μόνος
Ένας κόμπος σου κλείνει το λαιμό
Σαν να παλεύεις με τον ωκεανό

Ψάχνεις να βρεις τι φταίει
Ποιος θεός σε λιώνει σαν κερί, σε καίει
Μονολογείς μες στο σκοτάδι
Σκέφτεσαι είσαι μόνος, ούτε ένα χάδι

Η μουσική σου κάνει συντροφιά
Κλείνεις τα μάτια, μάταια για το όνειρο
Μα σε κυνηγάει το τέρας το παμπόνηρο
Δε σε αφήνει, σε στέλνει στη σκιά

Εκεί που υπάρχει η απονιά
Η λήθη και η λησμονιά
Θέλεις να φύγεις
Κι από τα δαιμόνια να ξεφύγεις

Κρατάς κρυμμένα μυστικά
Μα ο Διόνυσος τα ξέρει
Και σε γυρίζει πίσω βιαστικά
Στα απόμερα του μέρη

Το χιόνι άρχισε να πέφτει
Κι εσύ κοιτάζεις στον καθρέφτη
Κάποια θεά σε χαιρετάει
Δεν ξέρω λες, έφυγε πάει.



ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΝΑΡΔΟΣ
Από την Ποιητική Συλλογή 'Φανέρωση ψυχής'

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

Βγήκε η ζωή μας στο σφυρί

 Μάνα, οι τόποι λείψανε τη μοίρα μας να χτίσουμε...


Στίχοι: Φώντας Λάδης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Γιάννης Θωμόπουλος

Βγήκε η ζωή μας στο σφυρί,
μας παίρνουν, μας πουλάνε,
στα ξένα χάνετ’ η ζωή,
μας στίβουν, μας πετάνε.

Βγήκε η ζωή μας στο σφυρί,
σ’ Αμερική κι Ευρώπη,
άνθρωποι μας γεννήσανε
και μας πουλάν ανθρώποι.

Για μεροκάματο διπλό
τον ουρανό μας κρύψανε,
δεν έχει φως να ζήσουμε.
Η φτώχεια κει, η νύχτα εδώ,
μάνα, οι τόποι λείψανε
τη μοίρα μας να χτίσουμε.


Δίσκος:
Μίκης Θεοδωράκης - Γράμματα από τη Γερμανία (1975)


 

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Ο περίπατος

 Θα κολυμπήσω, θα κουραστώ, αλλά στο τέλος θα περπατήσω επάνω της…
 Αποτέλεσμα εικόνας για περπατω στο νερο

Ο πρωινός μου περίπατος
στο ήσυχο πάρκο της γειτονιάς μου
δίνει ένα νόημα στο άγνωστο
που με γοητεύει και με τρομάζει.

Τρίζουν τα ξερά φύλλα, σαν τα
ξύλα στο τζάκι του πατρικού μου
σε κάθε μου βήμα, ακούω φωνούλες
παιδιών που τρέχουν να προλάβουν

Ξέρω, μπροστά μου στέκει  ο ωκεανός
της ζωής που στο χέρι μου είναι
να απολαύσω και  να πληγωθώ, μπορεί
και τα δύο, όμως το ταξίδι αξίζει

όχι ο προορισμός, το λέει
και ο ποιητής, αυτός που νοιάζεται
για μας, που μας σκέπτεται και θέλει
να είμαστε χαρούμενοι , ευτυχισμένοι

Ξέρω,  δεν υπάρχει ευτυχισμένη ζωή
στιγμές ευτυχίας υπάρχουν, αλλά δεν
με νοιάζει, αρκεί να δημιουργώ την κάθε
μέρα, να πολεμώ - να νικώ και να χάνω!

Και οι άλλοι πίσω να με σκέπτονται
να τηλεφωνούν, μήπως κάτι χρειάζομαι
αλλά εγώ, απόγονος του Οδυσσέα
το μόνο που θέλω είναι η θάλασσα

Αυτή που πότε ήσυχη, πότε αφρισμένη
μας θυμίζει τι είναι στ’ αλήθεια η ζωή
θα κολυμπήσω, θα κουραστώ, αλλά
στο τέλος θα περπατήσω επάνω της…


Γιώργος Μακριδάκης

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Μαθαίνω



 Τα φιλιά φέρνουν και συμφορά...

Αποτέλεσμα εικόνας για bad love


Περνάει καιρός που εγώ μαθαίνω
μέχρι  να καταλάβω τη διαφορά
αυτή  να του κρατώ το χέρι
μ΄ αυτή να του αλυσοδένω την ψυχή.

Κι όταν τη σκέψη μου βαθαίνω
και αναλύω ότι μ΄αφορά
βλέπω πως η αγάπη στηρίγματα δεν φέρει
ούτε και η σχέση ασφάλεια απηχεί.

Μα συνεχίζω να μαθαίνω
πως τα φιλιά φέρνουν και συμφορά
πως μετά από βροχή πάλι θα έρθει η ξέρη
και πως τα δώρα δεν έχουνε ψυχή.

Τότε δέχομαι τις ήττες
με το κεφάλι ψηλά και τη σκέψη στο έπακρο
και νοσταλγώ σαΐτες
που νόμιζα πως πήγαιναν στο ξέμακρο.

Έτσι λοιπόν μαθαίνω
να φτιάχνω τους δρόμους μου στο σήμερα
γιατί το έδαφος της γης της ξεραμένης
φέρνει τον Όρθρο παρέα με τη Χίμαιρα.

Φτιάξε κι εσύ ένα κήπο
και μην περιμένεις  να σου φέρουν λουλούδια,
στα γκρεμισμένα όνειρα να λες «λείπω»,
τίναξε κι από πάνω σου τα χνούδια


Κώστας Πλασταράς